Selçuklular Döneminde Kullanılan Türkçe Adlar

Saltuk: Kelime, “saldırdı, emretti” gibi ifadelerle açıklanır.

SALTUK BEY: Büyük Selçuklu hükümdarı Sultan Alp Arslan döneminin önemli komutanlarındandır, Anadolu’daki fetih hareketlerine katılmıştır. Saltuklu Beyliği’nin kurucusudur.


Sancar: Sancak diken, düşmanı yenen.

SANCAR: Büyük Selçukluların son hükümdarı.


Satmaz: Satmayan.

İZZEDDİN SATMAZ: Irak Selçukluları dönemindeki emîrlerden biri.


Selçuk: Bazı araştırmacılar tarafından “küçük sel” anlamına geldiği söylense de kelimenin anlamı farklılık göstermektedir.

SELÇUK BEY: Selçukluların atası. Dukak Bey’in oğludur.

SELÇUKÎ HATUN: Türkiye Selçuklu hükümdarı Sultan IV. Rükneddin Kılıç Arslan’ın kızı.


Şöklü: Sessiz olan.

EMÎR ŞÖKLÜ: Suriye ve Filistin bölgesinde fetih hareketlerinde bulunmuş Türkmen komutan.






Sökmen: Savaşta düşman saflarını yarıp, geçen.

SÖKMEN BEY: Artuk Bey’in oğlu.

ŞAH-I ERMEN SÖKMEN: Irak Selçukluları döneminden bir emîr.


Sungur (Sungurca / Sungurcuk): Doğana benzeyen, yırtıcı, avcı kuş.

AK SUNGUR PORSUKÎ: Büyük Selçuklu hükümdarı Sultan Muhammed Tapar döneminin emîrlerinden.

ALP SUNGUR ŞAMÎ: Büyük Selçuklu hükümdarı Sultan Sancar dönemi emîrlerinden olup, Sultan’ın Oğuzların esaretinden kurtulmasına yardımcı olmuştur.

ALP SUNGUR YAKÛTÎ: Çağrı Bey’in oğullarından birisi. Anadolu’ya düzenlenen akınlara katılmıştır.

KASÎMÜDDEVLE AK SUNGUR:  Büyük Selçuklu hükümdarı Sultan Melikşah döneminin Halep hâkimi. Ayrıca Musul Atabeyliği’nin kurucusu olan İmâdeddin Zengî’nin de babasıdır.

SEYFEDDİN KARA SUNGUR: Türkiye Selçukluları döneminde devlet adamlarından birisi.

KARA SUNGUR: Selçuklular döneminde Azerbaycan ve Arrân bölgesinin hâkimi, atabey.